Wednesday, January 26, 2011
Monday, January 24, 2011
Димитар - нашиот ангел со проблеми од аутистичен спектар ( пред и по 3 месеци АБР)
ДИМИТАР ПОСЛЕ 1 ГОДИНА АБР КЛИК
Najnapred da se pretstavam. Jas sum Sneжana, majka na Dimitar- naшiot angel so razvojni problemi od autistiчen spektar. Dimitar ima 8 godini i 4 meseci. Koga se rodi ne bevme svesni deka ke go promeni naшiot svet. Самото пораѓање беше нешто што нема да го заборавам никогаш, не поради фактот што на свет доаѓа еден нов живот, туку поради лошите работи кои ги доживеав и кои допринесоа да се почувствувам како изгазена крпа во тие моменти кои би требало да бидат моменти на среќа. Ме породија со провокација, после 38 часовни болки. Можеби ќе почекаа уште малку, ама моето бебе се искакало внатре во мене, па им беше срам да го остават подолго време така да си седи во сопствените какушки. И нормално детето се роди со инфекција. И инфекцијата не ја забележаа.
Najnapred da se pretstavam. Jas sum Sneжana, majka na Dimitar- naшiot angel so razvojni problemi od autistiчen spektar. Dimitar ima 8 godini i 4 meseci. Koga se rodi ne bevme svesni deka ke go promeni naшiot svet. Самото пораѓање беше нешто што нема да го заборавам никогаш, не поради фактот што на свет доаѓа еден нов живот, туку поради лошите работи кои ги доживеав и кои допринесоа да се почувствувам како изгазена крпа во тие моменти кои би требало да бидат моменти на среќа. Ме породија со провокација, после 38 часовни болки. Можеби ќе почекаа уште малку, ама моето бебе се искакало внатре во мене, па им беше срам да го остават подолго време така да си седи во сопствените какушки. И нормално детето се роди со инфекција. И инфекцијата не ја забележаа.
Се обратив на една медицинска сестрата велејќи и дека детето има многу гној околу очињата и цело време му се затворени. Одговорот беше дека тоа е нормално со оглед на тоа какво беше породувањето. На визитата прашував:докторке моево детенце како е? Одлично- беше одговорот што го добив. Меѓутоа мене нешто ме мачеше. Утредента кога едно друго детенце го префрлија на Детска Клиника поради пневмонија многу се исплашив и и реков на докторката дека моето детенце 'рчи цело време додека диши. И решиле да го испитаат и на наредното доење не ми го донесоа. Резултатот покажал покачено ЦРП што упатува на некој инфект. Кога прашав каков инфект, повторно немав конкретен одговор. Па, инфект, меѓутоа не се знае точно каде и точно што. Важно ме пофалија: добро е што јас како мајка тоа сум го забележала. Го ставија на инфузија со некој антибиотик и тоа траеше 3 дена.
Кога состојбата се стабилизира ја исклучија инфузијата, му ставија БСЖ вакцина и со препорака да продолжиме со сируп амоксицилин не пуштија дома. Значи на едно новородено дете со тежина од 2850гр и со инфекција која очигледно не беше долечена му ставија вакцина. Ми доаѓа срам од ова што го пишувам затоа што се чувствувам дека го напаѓам медицинскиот персонал, ама незнам како на друг начин да раскажам што преживеав тие денови. После вакцината Димитар не престана да плаче со часови. Првите 3 месеци од неговиот живот не спиеше по цели ноќи и незнаеше да цица, па го хранев од шишенце со мое млеко. Во тој период го доби првиот обстуктивен бронхитис и завршивме на Детска Клиника каде поминавме 14 дена. Имаше 3 1/2 месеци и беше многу ведро дете кое сакаше да се смее. Професорката Попјорданова викаше: ,,ти дечко ќе бидеш добар. Денот по утрото се познава”.
После неполни 2 месеци го доби вториот бронхитис, за 3 месеци третиот, а во меѓувреме имаше така побезопасни инфекции на горните дишни патишта со отежнато дишење и секрет од нос. Во истиот овој период редовно го носевме на вакцинирање и ги прими трите дози од ДТП вакцината. Не велам дека вакцината е виновна ( како што не можам да речам и дека не е причина за ваквата негова состојба), но барем некој да ми укажеше дека вакцинацијата е пожелно да се одложи поради нежното здравје и намалениот имунитет на детето, Исто така имавме многу проблеми со неговата кожа, скоро цело време имаше егзема по лицето, рачињата и нозете. Подоцна дознав дека и тоа е резултат на неизграден имунолошки систем. Инаку Димитар беше мирно детенце, делуваше малку поповлечен. Седеше и следеше што се случува околу него. Често го анализирав и си викав детево е како набљудувач. Меѓутоа секогаш со широка насмевка ги пречекуваше сите кои доаѓаа и кои ги среќававме. Кога ги држеше играчките ги приметуваше и најситните делови, кои јас не ги забележував. Скенираше.Си викав- се е во ред, ако детево има проблем нема да има вака силна моќ на забележување.
Но секако ме загрижуваше неговата повлеченост и незаинтересираност со нешто да се занимава. Овие работи ме загрижуваа во периодот кога веќе наполни 2 години и мислев дека е веќе поголем. Инаку прооде на 14 месеци и ме изненади искрено кажано. Така наеднаш почна да оди сам.Мислев дека треба прво да лази, да се придржува за кревет и да станува, да биде поподвижен кога е седнат, а тој незнаеше на пример како да ја постави ногата за да од седечка положба се исправи итн. итн. Имавме проблеми и со џвакањето и голтањето. Веќе некои работи ги заборавам, но мислам дека до 5 години тој проблем беше поизразен.Кога го споредував со другите деца првата година кога одевме често на прегледи за бронхитисот ме загрижуваше слабоста во градбата на Димитар-главата му беше и сеуште му е доста сплесната од задната страна, градниот кош слаб и рамењата некако спуштени.Значи на почетокот прво нешто што мислев дека е некој мал проблем е таа негова слабост, послабата подвижност на телото, а потоа почнав да ја забележувам неговата повлеченост и незаинтересираност да се вклучува во активности и комуникација. А детенцето си изгледаше во ред. Многу пријатели кои го познаваа во тој период, после неколку години беа искрено зачудени кога им раскажував со каков проблем се соочуваме.
На возраст од 1година и 6 месеци имавме ревакцинација за ДТП. Таа вакцина многу тешко ја поднесе, со вознемиреност, плачење........ Можеби сосема случајно после оваа вакцина дојде еден период на повторувачки настинки навидум не толку страшни, Но се разболуваше по 2 пати месечно. Правевме брисеви, одевме на имунологија. Во тоа време, откако наполни 2 години почна да сака да седи сам и да се лула, да игра со прстите. Сеуште немаше говор. Знаеше 2-3 збора.Но ние не знаевме што се случува. Околу третата година пројави нови зборови, но и нови чудни однесувања-ги вртеше сите предмети, како да го изгуби интересот и за предметите што му се во раце, огледалото го вртеше на косо и така се гледаше. Постепено, за нас скоро незабележително, погледот му стана изгубен, отсутен. Исто така стана хиперактивен, нон стоп во движење. една пријателка знаеше да се насмее со зборовите- леле Снеже детево како да е уклучено во струја. Таа реченица понатака ја слушав често и од баба му, бидејќи таа го чуваше.
Собравме храброст и на 3 години и 6 месеци го однесовме во Центарот за Говор, Глас и Слух. Тогаш се сруши мојот свет и памтам дека на пат накај дома плачев. Првпат го слушнав зборот аутизам и незнаев што значи. Но ми дадоа една книга каде пишуваше дека аутизмот е најтешко развојно пореметување, дека е состојба која трае цел живот, се изгледаше многу црно. Почнавме да го носиме на вежби по 2 пати неделно, а дома требаше да работиме по цел ден. Тоа што тие го прават таму ние требаше да го повторуваме дома ако треба и 100 пати. Но основниот проблем беше што нашето дете одбиваше соработка. Со него една вежба беше тешко да се направи еднаш, а да се повтори повеќе пати беше практично невозможно.Во центарот одевме 2 години и 6 месеци. Иако луѓето таму беа добри со Димитар, тоа место никогаш не го засака. Некогаш почнуваше да се лути уште кога ќе се доближевме до влезната врата, а мене од нервоза ми се јавуваше срцебиење. А кога ќе се вратевме дома имав вртоглавици.
Ваквата моја реакција се појавуваше поради следното- ни објаснија дека кај овие деца најважен фактор за нивно извлекување и оспособување да функционираат е вежбањето, работата со нив.А Димитар имаше неверојатно голем отпор спрема се што се обидувавме со него, а тој ќе утврдеше со неговото главче дека е учење.Затоа бев континуирано нервозна. Си мислев,ако е ова единствениот пат да го извлечам моето дете, незнам дали ќе успеам. А важам за многу трпелива и упорна личност. Се чувствував дека во случајот со Димитар потфрлив. Ако работата е клучот, а јас не можам да го натерам да работи, нормално дека ќе се чувствувам лошо.Почнав дури и дома да ги обвинувам сопругот и ќерка ми ( која е постара 9 години од Димитар) со зборовите- па гледате ли дека одам на работа, имам обврски по дома, вие сте послободни, работете со него. Сите бевме виновни за нешто. Исто така бевме кај тројца детски психијатри, му препишаа некои лекарства- гамибетал, колиакрон, рисатарун ама изгледа нашиот случај беше многу комплициран. Резултати не добивавме.
Димитар наполни 5 години. Веќе знаеше да кажува за мочкање и какање, постојано учеше нови зборчиња, но фината моторика остануваше голем проблем.Хиперактивноста е присутна цело време. А главна пречка за учењето нови работи се недостатокот на внимание и фокус. Мојата колешка Биљана во тоа време гледајќи низ што поминувам секогаш сакаше да ми помогне и на некој начин утеши.Еден ден ми се јави на телефон и ми рече: најдов нешто многу интересно, дојдете со Зоран на гости. Отидовме. Страната што ми ја отвори беше- GENERATION RESCUE.. Од тука ми се отворија нови видици, нова надеж, едноставно кажано нов свет. Значи патот кој денеска го одиме како да почна од таа страна. Не велам дека го решивме проблемот, но ја започнавме борбата за Димитар. Видов дека луѓето во светот безусловно се борат за нивните деца, колку и да е тешка состојбата во која се наоѓаат.
Научив дека аутизмот се третира на многу начини, дека многу дечиња успеваат да ја изгубат дијагнозата, други многу напреднуваат и добро функционираат, кај трети се јавува умерен напредок, а за жал има и такви кои засекогаш остануваат во нивниот аутистичен свет. Но едно е јасно- никогаш не смееме да се откажеме и никогаш не е касно.Ова е маратон, не е спринт. Но во крајна линија важно е да стигнеме до целта, а небитно е дали таму ќе стигнеме први.Можеби некој ќе рече оваа жена за жал мора вака да размислува. Можеби е во право. Ама ако размислувам поинаку и прифатам дека за аутизмот нема лек, тоа ќе значи мое уништување, потоа уништување на моите блиски и на крај би била неправедна кон Димитар со тоа што не би му дала можност да ги проба терапиите кои во светот се применуваат кај децата со развојни потешкотии од аутистичен спектар и даваат резултати независно од тоа дали се прифатени од официјалната медицина или не.
Терапии кај Димитар според Биомедицинскиот третман
Биомедицинскиот третман не го гледа аутизмот како невролошко пореметување кое е резултат на некоја генетска грешка. Многу често слушаме дека аутизмот е епидемија. Сите епидемии во светот се предизвикани од вируси , бактерии....Многу голем дел од човечката популација има блага мутација на гените која е присутна и кај аутистичните деца. Но самата генетска мутација не е доволна да се развие една ваква состојба. Повеќе фактори придонесуваат ваквото нарушување да се развие кај нашите деца.
Биомедицинскиот третман не го гледа аутизмот како невролошко пореметување кое е резултат на некоја генетска грешка. Многу често слушаме дека аутизмот е епидемија. Сите епидемии во светот се предизвикани од вируси , бактерии....Многу голем дел од човечката популација има блага мутација на гените која е присутна и кај аутистичните деца. Но самата генетска мутација не е доволна да се развие една ваква состојба. Повеќе фактори придонесуваат ваквото нарушување да се развие кај нашите деца.
Имам прочитано дека аутизмот спаѓа во т.н мултифакторни заболувања, што значи дека за да се развие потребно е да се поклопат повеќе работи истовремено:генетска предиспозиција, имунолошки систем кој не работи правилно, на кое се надоврзуваат метаболни проблеми, вирусни и бактериски инфекции, токсини, стрес... Значи генетскиот фактор во меѓусебно влијание со средината. Тоа е накратко нешто од она што сум прочитала, некој ќе се сложи, а некој не.
Кога на Др. Џем (ДАН доктор од Турција) на нашата прва средба му се пожалив дека моето дете одбива да соработува и да учи неговиот одговор беше- за да купиш нешто најнапред продавницата мора да се отвори. И оттогаш јас решив повеќе време да посветам на таа затворена продавница,затоа што се друго би било насилно земање или крадење од затворената продавница. Според неговите препораки направивме 130 хипербарични терапии со паузи - од нив најмногу му се развиваше говорот и делуваа на изчезнување на нервозите, стануваше поприсутен. По прекинот на терапиите во нашиот случај некои од придобивките се губеа.Пример нервозите постепено се враќаа, но не со таков интензитет како порано.
Три пати по 4 месеци спроведувавме протокол за детоксикација на тешките метали поради многу зголеменото ниво на олово кое се покажа после направените тестови.
Кога на Др. Џем (ДАН доктор од Турција) на нашата прва средба му се пожалив дека моето дете одбива да соработува и да учи неговиот одговор беше- за да купиш нешто најнапред продавницата мора да се отвори. И оттогаш јас решив повеќе време да посветам на таа затворена продавница,затоа што се друго би било насилно земање или крадење од затворената продавница. Според неговите препораки направивме 130 хипербарични терапии со паузи - од нив најмногу му се развиваше говорот и делуваа на изчезнување на нервозите, стануваше поприсутен. По прекинот на терапиите во нашиот случај некои од придобивките се губеа.Пример нервозите постепено се враќаа, но не со таков интензитет како порано.
Три пати по 4 месеци спроведувавме протокол за детоксикација на тешките метали поради многу зголеменото ниво на олово кое се покажа после направените тестови.
Со овие терапии ликот на Димитар стана поизбистрен.
Исто така применувавме и разни суплементи- рибино масло, пробиотици за цревата, дигестивни ензими, МБ12 инекции и капки, Л-глутатион, антивирална терапија, диета итн.
Исто така применувавме и разни суплементи- рибино масло, пробиотици за цревата, дигестивни ензими, МБ12 инекции и капки, Л-глутатион, антивирална терапија, диета итн.
Кога би резимирала можам да речам дека добивме подобрувања ама не онакви како што очекував. Говорот континуирано му се подобруваше иако не е она што треба да биде. Знае да каже реченица составена од 5-6 збора, но незнае да постави прашање. Постепено ги научи одговорите на некои прашања што често се повторуваат, знае да побара што сака, учи некои песнички.Знае многу пеачи и бара да му ги пуштаме спотовите. Разбира повеќе и слуша поедноставни наредби. Но, однесувањето, хиперактивноста , фокусот и фината моторика иако подобрени остануваат значаен проблем. Во овој период работеше со приватен дефектолог -Магдалена која се потруди да извлече колку може од него, а што е исто така важно тој сакаше да оди на нејзините часови.
Морам да кажам дека познавам дечиња кои на горенаведените терапии, како и на некои нови покажуваат доста подобар напредок од Димитар.
Нашето искуство со АБР
Нашето искуство со АБР
За АБР прв пат слушнав од дефектологот на Димитар.Но, тогаш си помислив дека е тоа терапија за деца со церебрална парализа и бев некако повеќе насочена кон биомедицинскиот третман , кон ДАН! протоколите. По извесно време еден наш пријател многу заинтересирано ми раскажуваше за АБР и резултатите кои се постигнуваат, при секое наше слушање. Кога го прашав- добро Никола зашто си толку заинтересиран за оваа терапија, тој рече: па, чудно ми е, р'бети и коски се исправаат. Затоа решив да прочитам малку повеќе за АБР. И вистина ми остави голем впечаток.
Кога го слушнав зборот внатрешна слабост ( слабост на внатрешните органи), како да ме асоцираше веднаш на Димитар.Како да ми се разјасни наеднаш тој негов слаб изглед. Не зборувам за слабо дете, затоа што слаба е и ќерка ми, туку зборувам за една поспецифична градба.Исто така ми се врежа во главата и едно објаснување на господинот Блум според кое преку АБР се подобрува биомеханичката структура на телото, а индиректно преку тоа подобрување се подобруваат и крвотокот и биохемиските параметри. А многу често среќавав дека аутистичните деца имаат разни нарушувања во биохемиските параметри и во крвотокот во мозокот. Друга причина која ги насочи моите мисли кон АБР е и објаснувањето на една мајка дека кај многу аутистични деца поради промени во рбетот кои можат да бидат и најнезабележителни има проблем во протокот на рбетните течности, понатака на тие места се собираат разни патогени микроорганизми, токсини кои предизвикуваат воспаленија, со проблеми во крвотокот итн. Според неа, поради ова кај тие деца многу терапии и суплементи не ги даваат посакуваните резултати. Како нешто што треба да се проба во овие случаи таа ја посочуваше киропрактиката и краниал-сакралната терапија. Јас оваа дилема меѓу АБР и краниал-сакрална терапија и ја кажав на Весна. Но таа ми објасни дека кранио сакралната терапија делува само на протокот на рбетните течности, додека АБР делувајќи дирекно на внатрешните органи делува одвнатре нанадвор, зајакнувајќи го целиот организам и на тој начин го подобрува и протокот на рбетните течности, а воедно го подобрува и крвототокот. Но, пресудно влијание во донесувањето на одлуката имаше големата верба во можностите на АБР терапијата, која ја забележав кај Весна. Значи јас се решив пред да ја видам презентацијата. А на прегледот и проценката на Димитар уште повеќе се убедив дека ова е нешто кое му е потребно на моето дете. Првото прашање беше дали Димитар имал некогаш бронхитис. Тој всушност животот го почна со бронхитис. Ми објаснија дека Димитар има слабост во белите дробови, од таму таа слабост се спушта во пределот на стомакот и карлицата. А од оваа основна слабост произлегуваат безброј други структурни недостатоци. Вратот му е многу тенок и според нивната проценка крвотокот кон главата, т.е мозокот е намален, а самата глава е сплесната, впрочем како и целото тело погледнато од страна. Според нив поради сплеснатиот облик на главата детето сигурно има главоболки, а со таква глава не е ни чудно што толку доцни во развојот. А јас никогаш не го сватив сериозно кога ќе ми речеше: “те боли главата”. Ни препорачаа вежби кои треба да ги правиме по 2 часа на ден. Не предупредија дека однесувањето од типот денес сме изморени и нема да работиме, па ќе надоместиме утре да го заборавиме ако сакаме резултати. Оваа работа бара посветеност. А ако ги следиме инструкциите кои ни ги дадоа за 6 месеци може да очекуваме промена во хиперактивноста и фокусот, а за 1 година значително подобрување на ова поле. Беа искрени, ни кажаа дека не може да очекуваме решавање на проблемот за 1 година, но доколку не го добиеме тоа што ни ветија слободно наредниот пат да ги стрелам :). Ми даваа разни предлози како да постапиме за да го задржиме Димитар мирен при работата. Но за чудо Димитар ја прифати оваа терапија многу лесно. Замислете едно хиперактивно дете лежи мирно по еден час. Навистина првата недела работев 10 минути, па пауза, 15 минути па пак пауза. Но за многу кратко време се навикна. Во почетокот многу мрдаше со рачињата додека работев, но еве после 3 месеци и тоа е доста намалено.Маж ми исто така работи, но прво чека Димитар да заспие. Некои промени забележавме после првите 2-3 недели. Стана поприсутен. Потоа дојде еден период на поизразени нервозни испади. Според тренерите од Белгија тоа е поради зголемувањето на спознајните способности на детето.
Ние почнавме со АБР терапијата на 18.10.2010 година.Паралелно со периодот кога почнуваат и разни вирози, настинки кои за жал и нас не не заобиколија. Нешто што ми беше интересно е дека додека му работев на гради, во оние денови кога на Димитар му беше затнат носот после 15-20 минути работа носот почнуваше да му се отвара. Ги поминавме овие месеци без да ставиме капки во носот, кои инаку се наш неизбежен препарат. Морам да спомнам дека во овој период околу сите воспаленија што не нападнаа, а не беа малку, многу помогна и нашиот хомеопат. Со неа и со нашиот матичен доктор сите работи се полесни, затоа и Димитар ги обожава.Мое размислување е дека благодарение на АБР и хомеопатијата, настинките оваа зима не предизвикаа голема регресија во развојот на Димитар, а тоа знае често да ни се случи и потоа потребно е да помине време да се врати на она ниво кое претходно сме го достигнале.
Друга промена е што и тој самиот почувствува дека му се ослободува на некој начин лицето, па како да се обидува да прави гримаси, плука затоа што му е интересно, дува со устата, а најмногу ме изненади што после толку години само од себе му дојде да почне да пие од цевка. Се труди , влече од цевката, ја вади, па повторно ја мести во дупчето. Искрено кажано мислев дека ова нема да се случи во блиска иднина.
Исто така еднаш му покажав и сега сам си полни вода во чаша и ја затвара чешмата. Се трудевме околу овие работи и претходно, но залудно, Димитар едноставно не покажуваше интерес. Знам дека ова се едноставни и мали нешта, но за жал ние моравме со многу напор и ваквите ситни нешта да ги совладуваме. Исто така гласот му доби во јачина, се занимава нешто сам и си кажува разни зборови, како сам да си го испитува гласот, па почнува да зборува со повисок тон. Претходно гласот му беше помонотон. Има мало подобрување и во говорот овие 3 месеци.Сега почнува почесто да бара нешто од нас и се труди во изразувањето на неговите барања да користи и некои нови зборови. Почна во рацете да зема и поголеми предмети- топка, камион...... и ги држи подолго време без изразито да ги врти. Малку е посилен од претходно и полесно може да одврти капаче од пластично шише, го зема и сипува вода во чаша. Претходно отварањето на шише му беше многу тешко, а и немаше чувство до кога да сипува па се случуваше да ја истури водата преку чашата ако не го запрам. Земал денеска кесичка смоки и ги стави во чинија.Во нашиот случај моториката е голем проблем, па затоа сите овие работи за нас се подобрувања. Исто така, токму сега му дојде практично да примени дел од вежбите што ги работеше со дефектолозите . Начека на масата празна тегла од изедени феферони со течност во неа, а во тацна беа рачките. Тој сите рачки ги врати назад во теглата и сакаше повторно да ги стави во тацната, но јас го сопрев. Не е нешто за пофалба, но сепак е еден вид на активност. Знае од време на време да ги влече столовите за да пали и гаси светло, за да земе нешто од кујната . Со дада му играат пикадо и Димитар се труди да фрла.
Имаме една стара кукла која 15 години нема име - кукла како бебе. Ја сака таа кукла од порано. Но овој период ја бара пред да заспие и сака да ја гушка. Па дури сам и име и даде- Пинокио. Го искористивме тоа и наместо куклата сега не гушка нас пред заспивање. Инаку претходно не сакаше многу да се гушка.
И понатаму најомилена работа му останува слушањето музика и гледањето спотови на компјутер. Знае точно која песна ја сака и кој пеач ја пее. Ова му е од порано, но сега забележав дека ми кажува нови стихови од песните.
Ние почнавме со АБР терапијата на 18.10.2010 година.Паралелно со периодот кога почнуваат и разни вирози, настинки кои за жал и нас не не заобиколија. Нешто што ми беше интересно е дека додека му работев на гради, во оние денови кога на Димитар му беше затнат носот после 15-20 минути работа носот почнуваше да му се отвара. Ги поминавме овие месеци без да ставиме капки во носот, кои инаку се наш неизбежен препарат. Морам да спомнам дека во овој период околу сите воспаленија што не нападнаа, а не беа малку, многу помогна и нашиот хомеопат. Со неа и со нашиот матичен доктор сите работи се полесни, затоа и Димитар ги обожава.Мое размислување е дека благодарение на АБР и хомеопатијата, настинките оваа зима не предизвикаа голема регресија во развојот на Димитар, а тоа знае често да ни се случи и потоа потребно е да помине време да се врати на она ниво кое претходно сме го достигнале.
Друга промена е што и тој самиот почувствува дека му се ослободува на некој начин лицето, па како да се обидува да прави гримаси, плука затоа што му е интересно, дува со устата, а најмногу ме изненади што после толку години само од себе му дојде да почне да пие од цевка. Се труди , влече од цевката, ја вади, па повторно ја мести во дупчето. Искрено кажано мислев дека ова нема да се случи во блиска иднина.
Исто така еднаш му покажав и сега сам си полни вода во чаша и ја затвара чешмата. Се трудевме околу овие работи и претходно, но залудно, Димитар едноставно не покажуваше интерес. Знам дека ова се едноставни и мали нешта, но за жал ние моравме со многу напор и ваквите ситни нешта да ги совладуваме. Исто така гласот му доби во јачина, се занимава нешто сам и си кажува разни зборови, како сам да си го испитува гласот, па почнува да зборува со повисок тон. Претходно гласот му беше помонотон. Има мало подобрување и во говорот овие 3 месеци.Сега почнува почесто да бара нешто од нас и се труди во изразувањето на неговите барања да користи и некои нови зборови. Почна во рацете да зема и поголеми предмети- топка, камион...... и ги држи подолго време без изразито да ги врти. Малку е посилен од претходно и полесно може да одврти капаче од пластично шише, го зема и сипува вода во чаша. Претходно отварањето на шише му беше многу тешко, а и немаше чувство до кога да сипува па се случуваше да ја истури водата преку чашата ако не го запрам. Земал денеска кесичка смоки и ги стави во чинија.Во нашиот случај моториката е голем проблем, па затоа сите овие работи за нас се подобрувања. Исто така, токму сега му дојде практично да примени дел од вежбите што ги работеше со дефектолозите . Начека на масата празна тегла од изедени феферони со течност во неа, а во тацна беа рачките. Тој сите рачки ги врати назад во теглата и сакаше повторно да ги стави во тацната, но јас го сопрев. Не е нешто за пофалба, но сепак е еден вид на активност. Знае од време на време да ги влече столовите за да пали и гаси светло, за да земе нешто од кујната . Со дада му играат пикадо и Димитар се труди да фрла.
Имаме една стара кукла која 15 години нема име - кукла како бебе. Ја сака таа кукла од порано. Но овој период ја бара пред да заспие и сака да ја гушка. Па дури сам и име и даде- Пинокио. Го искористивме тоа и наместо куклата сега не гушка нас пред заспивање. Инаку претходно не сакаше многу да се гушка.
И понатаму најомилена работа му останува слушањето музика и гледањето спотови на компјутер. Знае точно која песна ја сака и кој пеач ја пее. Ова му е од порано, но сега забележав дека ми кажува нови стихови од песните.
Исто така телото му е поисправено, а вратчето малку се прошири,
Тоа се нашите првични промени со АБР.Се надевам дека во иднина ќе имам да напишам многу повеќе, затоа што ова е почетокот.
Додаток : На 11 Февруари мајката на Димитар ми го испрати клипот што следува.
Додаток : На 11 Февруари мајката на Димитар ми го испрати клипот што следува.
Еве го објаснувањето кое Снеже ни го испрати како би добиле реална слика за моменталната состојба на Димитар.
Znaчi Dimitar go nema usvoeno boeњeto so drvena boiчka vo smisla da sedne i oboi cel crteж.
Vaжniot moment tuka e шto toj sednal, boiчkata ja drжi sam i so oчiњata gleda vo toa шto go raboti.
Toa trae okolu 30 sekundi, pa ja puшta boicata i na baraњe na Marija povtorno prodolжuva. A mislam deka ne obrnuva vnimanie da reчe go oboiv ovoj list, pa sega ke go bojam drugiot.
Znaчi od edna situacija koga mu trebaшe pomoш vo dржeњeto na molivot, a toj so pogledot luta na strana, пред АБР, sega, после 3 месеци АБР sme doшлe do ova.
Znaчi od edna situacija koga mu trebaшe pomoш vo dржeњeto na molivot, a toj so pogledot luta na strana, пред АБР, sega, после 3 месеци АБР sme doшлe do ova.
Tuesday, December 7, 2010
ABR iskustvo, posle 9 godini ABR- prviot pacient so povreda na r'bet
Ovoj tektst mi ostavi golem vpecatok. Za zal nemav vreme da go prevedam, a bev nestrpliva da go spodelam. Vo najskoro mozno vreme ke go prevedam, za da mozete site da uzivate vo negovata sodrzina.
Steve Collins go ima i na klipovite posle 2 godini ABR.Tuka
http://abrmakedonija.blogspot.com/2010/09/blog-post_18.html
A nadolu e tekstot za Iskustvoto na Steve so ABR vo izminatite 9 godini.
Steve Collins
and the rebuilding of a spinally injured body
A Life of Disability
My name is Steve Collins and this is the story of my life through the years of disability and the slow but steady return from paraplegia to full, able bodied health.
Until the age of twenty I was travelling through life much as any young man does. Being academically bright, I had embarked upon a degree in Engineering Product Design and was looking set to soon be dressing up in a suit and tie to pursue a career in manufacturing industry. My life however was about to get a rude awakening. On 23 rd September 1988, while out cycling with friends, I was knocked off of my bicycle, left unconscious in the road and then run over by a following car. My right foot was totally dislocated with an open fracture at the ankle. My left knee was badly damaged and I suffered a fractured skull leaving me with a permanent loss of hearing in one ear. Life was never going to be the same again.
In the true British fashion of stiff upper lip and dogged determination, I was not going to let this beat me. I got out of hospital, got out of the wheelchair, got off of the crutches and only four months after the accident returned to college, full of enthusiasm to get on with life. I finished my degree, but by the end of it was a down trodden man. Despite my efforts, my injuries were getting the better of me. Walking was difficult and painful and my hearing loss was impairing my ability to interact socially. I was disillusioned with our world and had no desire to take up a career in Engineering Design; manufacturing industry symbolising much of what I had come to despise about our modern world. I returned to my home town and got a part time job as a gardener.
Through all of this I never lost my underlying thirst for living, but my ventures and adventures are stories for another time. The sad fact is that my health continued to decline until my twenty fifth birthday when I finally realised that I needed to take responsibility and that is exactly what I did. My doctor referred me to the leg class at my local physiotherapy unit and after attending there two mornings a week for the best part of a year, I joined a yoga class. I took a real interest in my posture and one day threw away my arm chair and proceeded, from then on, to sit cross legged on the floor. Next I dispensed with my shoes, at times, and walked for miles bare footed, learning to use feet in a way that is not possible with them cramped in shoes. I worked hard and slowly improved my level of fitness until three years later, although still having to cope with the damage to my legs, I felt I was ready to move on in life and put this episode behind me.
The trouble was, I didn’t know where to go next. In order to try and make ends meet I was labouring on a landscape construction project, a job that wasn’t really for me and with hindsight I should never have been doing, but nonetheless I was until fate intervened. On 1 st August 1996, at the age of 28, I was driving a dumper truck up a slope when I managed to turn it over, crushing my body underneath it. Roll cages were not yet fitted and so with the full weight of the dumper pressing down on me, my back was quite literally snapped in two. My head was in my lap where it had never been before, my lungs were crushed, I couldn’t breath, I thought I was dying and passed out. Only thanks to the swift actions of the friend I was working for did I survive. He freed me from underneath the dumper truck, got me breathing again and kept me alive until the ambulance arrived.
Later that day I was taken by Coast Guard helicopter to the specialist Spinal Unit at Salisbury District Hospital. I had serious crush fractures to T12 and L1 vertebrae (they had basically exploded on impact) and a broken collar bone. I will never forget the words of the consultant as I was admitted. Referring of course to my body, paralysed from the waist down he said, “…with the damage you have done, you shouldn’t even be able to feel anything. You will never move anything ever again!”.
The Way Ahead
While in hospital a friend came to see me and she spoke these words, “that first accident was just preparing you for this one”, and she was right. There was nothing easy about coming to terms with paralysis and it made my previous injuries look like a drop in the ocean, but my experience stood me in good stead. Seven months after breaking my back I left hospital and have never looked back. Whereas before I had to struggle to make ends meet with my injuries entitling me to no financial support, despite the fact that I was not fit enough to do a full week’s work, now, for the time being at least, I no longer had to think about work. I could concentrate on learning to live with a damaged body, something I was very good at. People rallied round me and I found a compassionate side to life that brought years of disillusionment to a close.
Slowly my body settled down into its new physical state and I had learned to deal well with getting around in a wheelchair. My collar bone, however, was troubling me badly. Despite my vain attempts to get it seen to whilst in hospital, I still essentially had a broken collar bone. The two halves were so overlapped that they had only joined fibrously and gave my shoulder little support. There is a strange attitude that prevails within the health profession, that because one is severely disabled it is acceptable for one to live with such further disabling injuries, when in reality my collar bone had never been more important to me. Someone who is otherwise fit and strong could live without too much trouble with a broken collar bone, but what many doctors seem to fail to comprehend is the dramatic increase in importance of the arms when paralysed from the waist down. I rely on my arms for every movement I make and it is inconceivable that I should be expected to live with a broken collar bone. Anyhow. Finally, after much persuasion, I manage to get a surgeon to agree to bolt the two halves back together for me, over two years after it had been broken!
The operation went well and it was while recuperating at a Cheshire Home that a new chapter of my life began. The founder, Leonard Cheshire, had died some years before, but I found in him a kindred spirit. His vision of communal living was something I had long yearned for and I realised that I had much to offer the home. A few months later, three years to the day after I broke my back, I moved in to the Lodge at Heatherley Cheshire Home; a run down old cottage which my mother described as ‘virtually derelict and unfit for human habitation’. She didn’t worry though; I was in my element and she knew I’d survive. I’d struck up a deal that allowed me to live there cheaply in return for what I did around the place. Life had purpose once again and good use to which I could put my skills.
Slowly but surely I renovated the cottage, created a garden, managed the land with geese and sheep and did all I could to help others at the home. My projects have been numerous and each one is a story in itself, but we are not concerned here with the building of my life but with the rebuilding of my physical body.
Life in many ways was better than it had been for years, but trying to live an active life as a paraplegic was physically hard. As a relatively young man I could soldier on, but such an approach will inevitably catch up with you in the end, however good you are at using a damaged body. I was worried for my future health.
One day I volunteered to accompany a severely disabled resident to a centre in East Grinstead and it was there that I met Leonid Blyum. I watched him working with children with cerebral palsy, and their mothers, and saw that he somehow understood the workings of the body beyond the comprehension of the established medical profession. I knew then that he would be the man to guide me in my rehabilitation.
Advanced Bio-Mechanical Rehabilitation
ABR, as it is known, is the brain child of Leonid Blyum, a Russian gentleman, with whom I teamed up in 2001 and whose guidance I have been working under ever since, making enormous progress in improving the structure and function of my physical body and putting me well on the way to a full recovery from spinal injury. The therapy is based upon an understanding that represents a fundamental shift in the way that we view the bio-mechanics of the body.
The Threefold Aspect of the Physical Body
In comparison with the traditional view of the body that sees the hard, bony skeleton as being solely responsible for the body’s form and stability, ABR recognises the role of the smooth muscles, and other internal tissue structures that make up the core of the body, as the primary level of strength, providing stability. These tissues form the major cavities of the body, cranial, cervical , thoracic, upper and lower abdominal, together with the individual organs and smaller structures they contain, creating the multitude of compartments that each has a volume, density and pressure, combining to provide pneumatic capacity and therefore stability. It is not that these cavities contain air in quite the same way as, say, a balloon does, but that they act in such a manner as to give them the properties of being pneumatic. It is the pressures within the major cavities and the directions in which they act that give the body its curvaceous form and the structure as a whole that gives us our primary level of strength and the ability to effortlessly rise up against gravity.
It is around this primary, pneumatic structure that the skeleton is formed, but to see the strength of this level we must look at the joints. Each of these is a fluid capsule containing an hydraulic pressure. All the joints together make up our hydraulic skeleton which gives the body its fluidity of movement. The bones themselves are merely the sedimentary deposits along the force lines, indicating the manner in which the joints combine to create this structure. The bones are also the anchorage for the external skeletal muscles.
The skeletal muscles make up the third and final structure of the physical body, in terms of its bio-mechanics. Often considered the be all and end all of physical strength, they are, in reality, merely the superficial outer layer. They do, of course, provide the power for the actuation of movement, without which we would remain static.
Each of the three structures of the body, pneumatic, hydraulic and muscular, combine to give our physical body its threefold, bio-mechanical nature and are hierarchically dependent upon each other. Profound weakness in the primary, pneumatic structure will result in deformation of the hydraulic skeleton and spastic or flaccid paralysis of the skeletal muscles.
The Nature of Spinal Injury
When viewing the body in this light it is easy to see that there is far more to a spinal injury than nerve damage. Nerve damage will paralyse the muscles below the level of injury. This, in turn, will result in a depletion of hydraulic pressure and lapse of quality in the joints that are no longer being worked. Combined with the trauma of the accident and following bed rest, this will generally lead to catastrophic collapse of the primary, pneumatic structure, beyond the point to which it can naturally recover. Our bodies do of course have the capacity to recover from a certain amount of depletion of quality in both pneumatic and hydraulic structures and some people are lucky enough, particularly those paralysed through operations or poor osteopathic practice for example, to experience a spinal injury while still retaining sufficient quality within their core structure to naturally recover strength as a whole. This explains why some people manage to walk out of hospital. Most of us, unfortunately though, experience depletion in quality beyond the point of no return. Those that do recover physical function are said to have only bruised their spinal cord rather than actually damaged the nerve connections, but it is, in fact, the retention of intrinsic capacity that is the reason for their recovery, showing that the nerve damage can be overcome.
The damage to my spine was severe with shards of bone left imbedded in my spinal cord and yet by addressing the depletion in physical structure we are able to bring about functional improvements, indicating that even severe nerve damage is not necessarily a barrier to recovery. It is generally considered that in order to overcome spinal injury we must repair the nerve damage and reconnect the brain to the body, but, in reality, the body has depleted below functional capacity and if we improve this capacity, the body reminds the brain of its existence and re-establishes the connection. Just how those nerve pathways are re-established need be of no concern.
It must be understood that the pneumatic structure works as a whole and so it is impossible to retain full capacity in one half while being seriously depleted in the other. The notion, therefore, that a paraplegic can have a ‘strong upper body’ is false. He may develop a certain amount of muscle bulk through the increased use of the arms, but the foundation upon which the use of the arms is based will be depleted, resulting in deformation of the skeleton and muscular imbalance. A paraplegic will inevitably have the use of the arms and the ability to breathe impaired, but not to the same extent as a tetraplegic, who sustains direct paralysis of muscles in the upper body, but impairment nonetheless.
ABR Therapy
In order to bring about the recovery of functional ability, it is necessary to rebuild the core foundations of the body, ie. improve the structure of the smooth muscles and other deep level tissue that makes up our pneumatic capacity. This is impossible to achieve through conscious muscular effort. Due to the lack of foundation, conscious effort can only ever lead to poor use of the body and so further deplete and deform the structure.
ABR therapy uses techniques that directly address the smooth muscles by delivering an ‘external mechanical input’ into the system. This is done by hand in a series of repetitive motions. Using the compression of an air cushion placed on the surface of the body a wave is sent deep into the body, mirroring that compression within the smooth muscles, so working the tissue to improve its strength. The movements delivered are ‘quasi static’, ie. they create a resultant change in pressure with very little movement and must be delivered repeatedly over many hours to achieve results.
Improvements are seen over hundreds of hours of work and it is necessary to put in around a thousand hours a year to make good progress. The positive structural changes implemented by the therapy are predictable and, more importantly, permanent. When sufficient structural improvements are achieved, resultant functional improvements are noticed, leading to a slow but steady return of physical ability.
The Team
Although I have some ability to deliver the therapy upon myself, most applications must be delivered by another person and so someone to work upon me is essential. The necessary skills can be easily learnt, so no previous experience of therapy work is needed, just a desire to pursue such work with the dedication required to achieve a good level of skill. The importance of the team cannot be stressed enough; my progress depends upon their dedication and skill. The long term nature of my recovery means that it is almost inevitable that therapists come and go and I have had several during the course of my treatment. In order to ensure their long term commitment it is important to capture their interest by keeping them fully involved in all aspects of the therapy; the theoretical side and the assessment of changes in my body as well as practical side of delivering the therapy. I currently have two ladies working with me and between us we make a good team.
Active Exercises
Due to severely depleted structural foundation, it is impossible to achieve any positive input through conscious muscular effort, but it is, however, possible to deliver a mechanical input into the system through active exercises, if done in the right manner. This is advantageous in that it is possible to do some work on my own.
By using an air mattress with layers of memory foam on top we build a platform upon which to work kneeling. The platform creates a floating element that eliminates muscular reaction at the knees. By then working in a bouncing motion we can deliver a mechanical input directly into the knee joints, addressing their hydraulic capacity. This will also work up into the hip joints and the pelvis.
Improvements to date
I embarked upon this therapy in the spring of 2001 having been injured for four and a half years. I was your average T12 paraplegic. At first glance I may have appeared fairly muscular in my shoulders and arms, but closer examination revealed obvious structural weaknesses that are common in all paraplegics. My body had very little depth to it, when viewed from the side it was little wider than my upper arm. It was possible to feel my spine through the front of my abdomen and to feel my shoulder blade by delving in just above my collar bone. My spine floated within my body and my shoulder blades were sunken deep in. The spinal valley was non existent with the spinal column protruding as the furthest back point of the body and exhibiting little of its curvaceous form. My rib cage was obviously deformed. Typical of a wheelchair user, it was splayed out at the bottom through the hinging of the body when pushing a wheelchair with no structural integrity to the trunk. My waist had disappeared with the lowest rib actually sitting below the top of my pelvis as my body had collapsed upon itself. My legs were nothing more than skin and bone with a slackness at all the joints. I had some feeling from the waist down, although this was not normal and faded out towards my feet, and only very limited movement that had no functional strength.
I pursued the therapy for a whole year before I began to notice any changes and now, after nine years, I bear little resemblance to the paraplegic I once was, having made dramatic improvement. I still cannot walk or even stand unaided, but live very comfortably with a body that has an intrinsic strength to it.
My trunk has filled out enormously with the various components attaining much more to their proper configuration. I have a spinal valley and shoulder blades that protrude out of my back, giving better anchorage to the shoulders. I have a waist once again and even a bum! I have far greater stability throughout my trunk allowing me to sit comfortably and hold my head high with ease, whereas before it was either constant muscular effort or extremely poor posture slumped in a chair. My pelvis has rotated back to its upright position so that I once again sit on my sitting bones to which the increase in flesh of the buttocks gives some cushion. My legs have filled out somewhat and I have much more controlled movement at the hips and knees. I still have no movement at the ankles but there is improved quality of both the ankle joints and all the joints in the feet, with better tone to the skin. Not only am I much more comfortable without all the aches and pains that go with a severely damaged body, but I move around with ease out of a wheelchair. I can crawl on all fours with power at the hips to propel me forward.
The Rocky Road to Recovery
Nothing in life is ever straightforward and it would be wrong to think that all my problems were immediately solved on embarking upon this therapy. It is true that the application of the therapy itself has brought nothing but positive improvements, but life has a habit of knocking you back and my path to recovery has been fraught with setbacks, some of which have been very serious indeed. True to form, these have generally been accidents due largely to my thirst for life and refusal to allow my disability to prevent me from pursuing my ambitions.
First of all was the ‘pressure sore’. This began as a nasty spot on my bum when returning from a week’s motorcycling holiday in the West Country. Having ridden a bike for years before my injury, I decided it now had to be with a sidecar for the wheelchair, not to mention for balance. Fantastic fun and the holiday went well. However I was still very weak and it took its toll upon the delicate flesh that I sat on, bouncing down the winding Cornish roads. The spot didn’t heal and eventually turned into a nasty pressure sore and I developed an infection which was quite literally eating into me. Much to the horror of the district nurse, I refused to take antibiotics or cover the wound. Antibiotics will kill the infection but will also further deplete the quality of the tissue making healing more difficult and covering the wound will prevent the air getting to it, which is necessary for healing. Luckily we had all the skills we needed to address this problem. With my therapists working on the sore, it healed in a relatively short time, much to the amazement of the same district nurse. I have to say, though, that this was more frightening than breaking my back. The potential to debilitate me was enormous and it is only thanks to the techniques of ABR therapy that I managed to avoid a year’s bed rest and plastic surgery.
Then there was the ‘burn’. The quad bike I had at the time, for doing jobs around the grounds, was not really suitable for paralysed legs. It had foot pegs rather than good flat plates, to sit my feet on, and no suitable guards to protect against the hot engine casings. I managed with it until one day I went to do my neighbour a favour in his field. While concentrating on the job I failed to realise, with little feeling in the lower extremities, that my right ankle was pressing against the engine. It wasn’t until I had finished that I realised I had burnt two nasty holes in my ankle. After the pressure sore experience I thankfully knew exactly how to heal the wound and being on my ankle I could work on it myself. Due to my embarrassment about making such a stupid mistake, I didn’t even inform Leonid Blyum and by the time I saw him, three weeks later, it was well on the way to healing, with all the work I had put in. It is worth bearing in mind, here, that paralysed parts of the body are of poor quality and do not have the same capacity to heal as a healthy body. Without the skills to heal such a wound, the flesh could easily have broken down leading to gangrene and the need to amputate.
The third serious setback was the ‘broken leg’. Dogs are a forte of mine and when my old collie died I decided to get myself a husky. What better dog to have when you live on a set of wheels. The only problem with harnessing a dog up to a wheelchair is that wheelchairs are inherently unstable at anything other than very slow speeds. The castors at the front catch easily on uneven surfaces, causing the chair to tip forward. In order to deal with this I tied the lead from the dogs harness around my waist so retaining the ability to wheelie the chair over any rough ground. This worked well but was very much a circus act and inevitably, I suppose, I goofed! While traversing an overgrown path I failed to maintain a wheelie, the castor caught and I knew I was going to be tipped out. What I didn’t expect was to get catapulted into the air. I rose to what seemed to be an incredible height. It all happened in slow motion and as I came down I landed as though standing on my left leg. The shock was taken through my leg and broke both the tibia and fibula clean across above the ankle. My left knee also took a battering. Yet again ABR techniques were a godsend and with all the work I undertook to my knee and ankle, healing was swift. I now run the husky harnessed up to my handcycle which is stable and much safer.
The Future
The future is bright with the prospect of walking on the horizon. So far my rehabilitation has followed a predictable, stage by stage recovery of structural integrity with resultant improvements in function. Provided I put in sufficient time and effort, there is no reason why this process of recovery should not continue until I am back to full able bodied health.
Bearing in mind that our strength is rooted in the head, we cannot expect too much from the legs until the higher structures are re-established. Once the chest is finalised then improvements lower down will increase rapidly, eventually gaining a momentum of their own.
I do not know how long this will take and nor have I ever asked Leonid Blyum, my consultant and teacher. Being the first spinally injured man in the world to follow this path, it would be a difficult question to answer. It is, however, of little importance. What is important is that I continue to improve, week by week, month by month and year by year as we constantly widen the boundaries of medical understanding.
I will heal my body and I hope that many others will learn from my experience and follow in my footsteps, creating a brighter future for the spinally injured.
Steve Collins go ima i na klipovite posle 2 godini ABR.Tuka
http://abrmakedonija.blogspot.com/2010/09/blog-post_18.html
A nadolu e tekstot za Iskustvoto na Steve so ABR vo izminatite 9 godini.
Steve Collins
and the rebuilding of a spinally injured body
A Life of Disability
My name is Steve Collins and this is the story of my life through the years of disability and the slow but steady return from paraplegia to full, able bodied health.
Until the age of twenty I was travelling through life much as any young man does. Being academically bright, I had embarked upon a degree in Engineering Product Design and was looking set to soon be dressing up in a suit and tie to pursue a career in manufacturing industry. My life however was about to get a rude awakening. On 23 rd September 1988, while out cycling with friends, I was knocked off of my bicycle, left unconscious in the road and then run over by a following car. My right foot was totally dislocated with an open fracture at the ankle. My left knee was badly damaged and I suffered a fractured skull leaving me with a permanent loss of hearing in one ear. Life was never going to be the same again.
In the true British fashion of stiff upper lip and dogged determination, I was not going to let this beat me. I got out of hospital, got out of the wheelchair, got off of the crutches and only four months after the accident returned to college, full of enthusiasm to get on with life. I finished my degree, but by the end of it was a down trodden man. Despite my efforts, my injuries were getting the better of me. Walking was difficult and painful and my hearing loss was impairing my ability to interact socially. I was disillusioned with our world and had no desire to take up a career in Engineering Design; manufacturing industry symbolising much of what I had come to despise about our modern world. I returned to my home town and got a part time job as a gardener.
Through all of this I never lost my underlying thirst for living, but my ventures and adventures are stories for another time. The sad fact is that my health continued to decline until my twenty fifth birthday when I finally realised that I needed to take responsibility and that is exactly what I did. My doctor referred me to the leg class at my local physiotherapy unit and after attending there two mornings a week for the best part of a year, I joined a yoga class. I took a real interest in my posture and one day threw away my arm chair and proceeded, from then on, to sit cross legged on the floor. Next I dispensed with my shoes, at times, and walked for miles bare footed, learning to use feet in a way that is not possible with them cramped in shoes. I worked hard and slowly improved my level of fitness until three years later, although still having to cope with the damage to my legs, I felt I was ready to move on in life and put this episode behind me.
The trouble was, I didn’t know where to go next. In order to try and make ends meet I was labouring on a landscape construction project, a job that wasn’t really for me and with hindsight I should never have been doing, but nonetheless I was until fate intervened. On 1 st August 1996, at the age of 28, I was driving a dumper truck up a slope when I managed to turn it over, crushing my body underneath it. Roll cages were not yet fitted and so with the full weight of the dumper pressing down on me, my back was quite literally snapped in two. My head was in my lap where it had never been before, my lungs were crushed, I couldn’t breath, I thought I was dying and passed out. Only thanks to the swift actions of the friend I was working for did I survive. He freed me from underneath the dumper truck, got me breathing again and kept me alive until the ambulance arrived.
Later that day I was taken by Coast Guard helicopter to the specialist Spinal Unit at Salisbury District Hospital. I had serious crush fractures to T12 and L1 vertebrae (they had basically exploded on impact) and a broken collar bone. I will never forget the words of the consultant as I was admitted. Referring of course to my body, paralysed from the waist down he said, “…with the damage you have done, you shouldn’t even be able to feel anything. You will never move anything ever again!”.
The Way Ahead
While in hospital a friend came to see me and she spoke these words, “that first accident was just preparing you for this one”, and she was right. There was nothing easy about coming to terms with paralysis and it made my previous injuries look like a drop in the ocean, but my experience stood me in good stead. Seven months after breaking my back I left hospital and have never looked back. Whereas before I had to struggle to make ends meet with my injuries entitling me to no financial support, despite the fact that I was not fit enough to do a full week’s work, now, for the time being at least, I no longer had to think about work. I could concentrate on learning to live with a damaged body, something I was very good at. People rallied round me and I found a compassionate side to life that brought years of disillusionment to a close.
Slowly my body settled down into its new physical state and I had learned to deal well with getting around in a wheelchair. My collar bone, however, was troubling me badly. Despite my vain attempts to get it seen to whilst in hospital, I still essentially had a broken collar bone. The two halves were so overlapped that they had only joined fibrously and gave my shoulder little support. There is a strange attitude that prevails within the health profession, that because one is severely disabled it is acceptable for one to live with such further disabling injuries, when in reality my collar bone had never been more important to me. Someone who is otherwise fit and strong could live without too much trouble with a broken collar bone, but what many doctors seem to fail to comprehend is the dramatic increase in importance of the arms when paralysed from the waist down. I rely on my arms for every movement I make and it is inconceivable that I should be expected to live with a broken collar bone. Anyhow. Finally, after much persuasion, I manage to get a surgeon to agree to bolt the two halves back together for me, over two years after it had been broken!
The operation went well and it was while recuperating at a Cheshire Home that a new chapter of my life began. The founder, Leonard Cheshire, had died some years before, but I found in him a kindred spirit. His vision of communal living was something I had long yearned for and I realised that I had much to offer the home. A few months later, three years to the day after I broke my back, I moved in to the Lodge at Heatherley Cheshire Home; a run down old cottage which my mother described as ‘virtually derelict and unfit for human habitation’. She didn’t worry though; I was in my element and she knew I’d survive. I’d struck up a deal that allowed me to live there cheaply in return for what I did around the place. Life had purpose once again and good use to which I could put my skills.
Slowly but surely I renovated the cottage, created a garden, managed the land with geese and sheep and did all I could to help others at the home. My projects have been numerous and each one is a story in itself, but we are not concerned here with the building of my life but with the rebuilding of my physical body.
Life in many ways was better than it had been for years, but trying to live an active life as a paraplegic was physically hard. As a relatively young man I could soldier on, but such an approach will inevitably catch up with you in the end, however good you are at using a damaged body. I was worried for my future health.
One day I volunteered to accompany a severely disabled resident to a centre in East Grinstead and it was there that I met Leonid Blyum. I watched him working with children with cerebral palsy, and their mothers, and saw that he somehow understood the workings of the body beyond the comprehension of the established medical profession. I knew then that he would be the man to guide me in my rehabilitation.
Advanced Bio-Mechanical Rehabilitation
ABR, as it is known, is the brain child of Leonid Blyum, a Russian gentleman, with whom I teamed up in 2001 and whose guidance I have been working under ever since, making enormous progress in improving the structure and function of my physical body and putting me well on the way to a full recovery from spinal injury. The therapy is based upon an understanding that represents a fundamental shift in the way that we view the bio-mechanics of the body.
The Threefold Aspect of the Physical Body
In comparison with the traditional view of the body that sees the hard, bony skeleton as being solely responsible for the body’s form and stability, ABR recognises the role of the smooth muscles, and other internal tissue structures that make up the core of the body, as the primary level of strength, providing stability. These tissues form the major cavities of the body, cranial, cervical , thoracic, upper and lower abdominal, together with the individual organs and smaller structures they contain, creating the multitude of compartments that each has a volume, density and pressure, combining to provide pneumatic capacity and therefore stability. It is not that these cavities contain air in quite the same way as, say, a balloon does, but that they act in such a manner as to give them the properties of being pneumatic. It is the pressures within the major cavities and the directions in which they act that give the body its curvaceous form and the structure as a whole that gives us our primary level of strength and the ability to effortlessly rise up against gravity.
It is around this primary, pneumatic structure that the skeleton is formed, but to see the strength of this level we must look at the joints. Each of these is a fluid capsule containing an hydraulic pressure. All the joints together make up our hydraulic skeleton which gives the body its fluidity of movement. The bones themselves are merely the sedimentary deposits along the force lines, indicating the manner in which the joints combine to create this structure. The bones are also the anchorage for the external skeletal muscles.
The skeletal muscles make up the third and final structure of the physical body, in terms of its bio-mechanics. Often considered the be all and end all of physical strength, they are, in reality, merely the superficial outer layer. They do, of course, provide the power for the actuation of movement, without which we would remain static.
Each of the three structures of the body, pneumatic, hydraulic and muscular, combine to give our physical body its threefold, bio-mechanical nature and are hierarchically dependent upon each other. Profound weakness in the primary, pneumatic structure will result in deformation of the hydraulic skeleton and spastic or flaccid paralysis of the skeletal muscles.
The Nature of Spinal Injury
When viewing the body in this light it is easy to see that there is far more to a spinal injury than nerve damage. Nerve damage will paralyse the muscles below the level of injury. This, in turn, will result in a depletion of hydraulic pressure and lapse of quality in the joints that are no longer being worked. Combined with the trauma of the accident and following bed rest, this will generally lead to catastrophic collapse of the primary, pneumatic structure, beyond the point to which it can naturally recover. Our bodies do of course have the capacity to recover from a certain amount of depletion of quality in both pneumatic and hydraulic structures and some people are lucky enough, particularly those paralysed through operations or poor osteopathic practice for example, to experience a spinal injury while still retaining sufficient quality within their core structure to naturally recover strength as a whole. This explains why some people manage to walk out of hospital. Most of us, unfortunately though, experience depletion in quality beyond the point of no return. Those that do recover physical function are said to have only bruised their spinal cord rather than actually damaged the nerve connections, but it is, in fact, the retention of intrinsic capacity that is the reason for their recovery, showing that the nerve damage can be overcome.
The damage to my spine was severe with shards of bone left imbedded in my spinal cord and yet by addressing the depletion in physical structure we are able to bring about functional improvements, indicating that even severe nerve damage is not necessarily a barrier to recovery. It is generally considered that in order to overcome spinal injury we must repair the nerve damage and reconnect the brain to the body, but, in reality, the body has depleted below functional capacity and if we improve this capacity, the body reminds the brain of its existence and re-establishes the connection. Just how those nerve pathways are re-established need be of no concern.
It must be understood that the pneumatic structure works as a whole and so it is impossible to retain full capacity in one half while being seriously depleted in the other. The notion, therefore, that a paraplegic can have a ‘strong upper body’ is false. He may develop a certain amount of muscle bulk through the increased use of the arms, but the foundation upon which the use of the arms is based will be depleted, resulting in deformation of the skeleton and muscular imbalance. A paraplegic will inevitably have the use of the arms and the ability to breathe impaired, but not to the same extent as a tetraplegic, who sustains direct paralysis of muscles in the upper body, but impairment nonetheless.
ABR Therapy
In order to bring about the recovery of functional ability, it is necessary to rebuild the core foundations of the body, ie. improve the structure of the smooth muscles and other deep level tissue that makes up our pneumatic capacity. This is impossible to achieve through conscious muscular effort. Due to the lack of foundation, conscious effort can only ever lead to poor use of the body and so further deplete and deform the structure.
ABR therapy uses techniques that directly address the smooth muscles by delivering an ‘external mechanical input’ into the system. This is done by hand in a series of repetitive motions. Using the compression of an air cushion placed on the surface of the body a wave is sent deep into the body, mirroring that compression within the smooth muscles, so working the tissue to improve its strength. The movements delivered are ‘quasi static’, ie. they create a resultant change in pressure with very little movement and must be delivered repeatedly over many hours to achieve results.
Improvements are seen over hundreds of hours of work and it is necessary to put in around a thousand hours a year to make good progress. The positive structural changes implemented by the therapy are predictable and, more importantly, permanent. When sufficient structural improvements are achieved, resultant functional improvements are noticed, leading to a slow but steady return of physical ability.
The Team
Although I have some ability to deliver the therapy upon myself, most applications must be delivered by another person and so someone to work upon me is essential. The necessary skills can be easily learnt, so no previous experience of therapy work is needed, just a desire to pursue such work with the dedication required to achieve a good level of skill. The importance of the team cannot be stressed enough; my progress depends upon their dedication and skill. The long term nature of my recovery means that it is almost inevitable that therapists come and go and I have had several during the course of my treatment. In order to ensure their long term commitment it is important to capture their interest by keeping them fully involved in all aspects of the therapy; the theoretical side and the assessment of changes in my body as well as practical side of delivering the therapy. I currently have two ladies working with me and between us we make a good team.
Active Exercises
Due to severely depleted structural foundation, it is impossible to achieve any positive input through conscious muscular effort, but it is, however, possible to deliver a mechanical input into the system through active exercises, if done in the right manner. This is advantageous in that it is possible to do some work on my own.
By using an air mattress with layers of memory foam on top we build a platform upon which to work kneeling. The platform creates a floating element that eliminates muscular reaction at the knees. By then working in a bouncing motion we can deliver a mechanical input directly into the knee joints, addressing their hydraulic capacity. This will also work up into the hip joints and the pelvis.
Improvements to date
I embarked upon this therapy in the spring of 2001 having been injured for four and a half years. I was your average T12 paraplegic. At first glance I may have appeared fairly muscular in my shoulders and arms, but closer examination revealed obvious structural weaknesses that are common in all paraplegics. My body had very little depth to it, when viewed from the side it was little wider than my upper arm. It was possible to feel my spine through the front of my abdomen and to feel my shoulder blade by delving in just above my collar bone. My spine floated within my body and my shoulder blades were sunken deep in. The spinal valley was non existent with the spinal column protruding as the furthest back point of the body and exhibiting little of its curvaceous form. My rib cage was obviously deformed. Typical of a wheelchair user, it was splayed out at the bottom through the hinging of the body when pushing a wheelchair with no structural integrity to the trunk. My waist had disappeared with the lowest rib actually sitting below the top of my pelvis as my body had collapsed upon itself. My legs were nothing more than skin and bone with a slackness at all the joints. I had some feeling from the waist down, although this was not normal and faded out towards my feet, and only very limited movement that had no functional strength.
I pursued the therapy for a whole year before I began to notice any changes and now, after nine years, I bear little resemblance to the paraplegic I once was, having made dramatic improvement. I still cannot walk or even stand unaided, but live very comfortably with a body that has an intrinsic strength to it.
My trunk has filled out enormously with the various components attaining much more to their proper configuration. I have a spinal valley and shoulder blades that protrude out of my back, giving better anchorage to the shoulders. I have a waist once again and even a bum! I have far greater stability throughout my trunk allowing me to sit comfortably and hold my head high with ease, whereas before it was either constant muscular effort or extremely poor posture slumped in a chair. My pelvis has rotated back to its upright position so that I once again sit on my sitting bones to which the increase in flesh of the buttocks gives some cushion. My legs have filled out somewhat and I have much more controlled movement at the hips and knees. I still have no movement at the ankles but there is improved quality of both the ankle joints and all the joints in the feet, with better tone to the skin. Not only am I much more comfortable without all the aches and pains that go with a severely damaged body, but I move around with ease out of a wheelchair. I can crawl on all fours with power at the hips to propel me forward.
The Rocky Road to Recovery
Nothing in life is ever straightforward and it would be wrong to think that all my problems were immediately solved on embarking upon this therapy. It is true that the application of the therapy itself has brought nothing but positive improvements, but life has a habit of knocking you back and my path to recovery has been fraught with setbacks, some of which have been very serious indeed. True to form, these have generally been accidents due largely to my thirst for life and refusal to allow my disability to prevent me from pursuing my ambitions.
First of all was the ‘pressure sore’. This began as a nasty spot on my bum when returning from a week’s motorcycling holiday in the West Country. Having ridden a bike for years before my injury, I decided it now had to be with a sidecar for the wheelchair, not to mention for balance. Fantastic fun and the holiday went well. However I was still very weak and it took its toll upon the delicate flesh that I sat on, bouncing down the winding Cornish roads. The spot didn’t heal and eventually turned into a nasty pressure sore and I developed an infection which was quite literally eating into me. Much to the horror of the district nurse, I refused to take antibiotics or cover the wound. Antibiotics will kill the infection but will also further deplete the quality of the tissue making healing more difficult and covering the wound will prevent the air getting to it, which is necessary for healing. Luckily we had all the skills we needed to address this problem. With my therapists working on the sore, it healed in a relatively short time, much to the amazement of the same district nurse. I have to say, though, that this was more frightening than breaking my back. The potential to debilitate me was enormous and it is only thanks to the techniques of ABR therapy that I managed to avoid a year’s bed rest and plastic surgery.
Then there was the ‘burn’. The quad bike I had at the time, for doing jobs around the grounds, was not really suitable for paralysed legs. It had foot pegs rather than good flat plates, to sit my feet on, and no suitable guards to protect against the hot engine casings. I managed with it until one day I went to do my neighbour a favour in his field. While concentrating on the job I failed to realise, with little feeling in the lower extremities, that my right ankle was pressing against the engine. It wasn’t until I had finished that I realised I had burnt two nasty holes in my ankle. After the pressure sore experience I thankfully knew exactly how to heal the wound and being on my ankle I could work on it myself. Due to my embarrassment about making such a stupid mistake, I didn’t even inform Leonid Blyum and by the time I saw him, three weeks later, it was well on the way to healing, with all the work I had put in. It is worth bearing in mind, here, that paralysed parts of the body are of poor quality and do not have the same capacity to heal as a healthy body. Without the skills to heal such a wound, the flesh could easily have broken down leading to gangrene and the need to amputate.
The third serious setback was the ‘broken leg’. Dogs are a forte of mine and when my old collie died I decided to get myself a husky. What better dog to have when you live on a set of wheels. The only problem with harnessing a dog up to a wheelchair is that wheelchairs are inherently unstable at anything other than very slow speeds. The castors at the front catch easily on uneven surfaces, causing the chair to tip forward. In order to deal with this I tied the lead from the dogs harness around my waist so retaining the ability to wheelie the chair over any rough ground. This worked well but was very much a circus act and inevitably, I suppose, I goofed! While traversing an overgrown path I failed to maintain a wheelie, the castor caught and I knew I was going to be tipped out. What I didn’t expect was to get catapulted into the air. I rose to what seemed to be an incredible height. It all happened in slow motion and as I came down I landed as though standing on my left leg. The shock was taken through my leg and broke both the tibia and fibula clean across above the ankle. My left knee also took a battering. Yet again ABR techniques were a godsend and with all the work I undertook to my knee and ankle, healing was swift. I now run the husky harnessed up to my handcycle which is stable and much safer.
The Future
The future is bright with the prospect of walking on the horizon. So far my rehabilitation has followed a predictable, stage by stage recovery of structural integrity with resultant improvements in function. Provided I put in sufficient time and effort, there is no reason why this process of recovery should not continue until I am back to full able bodied health.
Bearing in mind that our strength is rooted in the head, we cannot expect too much from the legs until the higher structures are re-established. Once the chest is finalised then improvements lower down will increase rapidly, eventually gaining a momentum of their own.
I do not know how long this will take and nor have I ever asked Leonid Blyum, my consultant and teacher. Being the first spinally injured man in the world to follow this path, it would be a difficult question to answer. It is, however, of little importance. What is important is that I continue to improve, week by week, month by month and year by year as we constantly widen the boundaries of medical understanding.
I will heal my body and I hope that many others will learn from my experience and follow in my footsteps, creating a brighter future for the spinally injured.
Tuesday, November 23, 2010
Pacient so cerebelarna ataxia
http://www.abrbelgium.com/movie/clint.htm
Cerebelarna ataxia e progresivno nevroloshko zaboluvanje, pri koe zaboleniot gubi ramnoteza i funkcii.yshte povazno e deka cerebralnata ataxia vsushnot ja napaga strukturata na teloto.
Clif zapocna so ABR vo juli 2005. Pred ABR Klif se obiduvashe da se odrzi vo forma i da gi odrzi funkciite so vezbanje, intenzivno vezbanje no ne uspea da si gi povrati funkciite.
Vo tekot na prvite dve godini ABR , Klif se sooci so mnogu usponi i padovi. Prestana da raboti fizikalnata terapija. So ABR Klif se oslobodi od rigidnosta , i izgubi mnogu funkcii koi se baziraa vrz taa rigidnost , funkcii koi bea samo kompenazatorni, a ne vistinski (pravilni, normalni) kako shto e toa kaj zdrava individua.
Na klipot mozete da vidite kako Klint se promenil. So promena na strukturata na liceto i vratot, Klint dobi podobruvanja vo govorot. pocna da zbopruva mnogu pobrzo i porazbirlivo od prethopdno.
Poslednata informacija za Klint, ja dobivme na inforvanata sesija , od 08 Oktomvri 2010.Ni kazaa deka Klint veke i odel.
ABR moze da pomogne i koga stanuva zbor za drugi progresivni zaboluvanja koi go napagaat muskulo-skeletniot sistem. ABR moze da pridonese za stabilizacija na sostojbata i napreduvanje. No sepak ABR ne ja leci bolesta. Zatoa , za da se odrzat dobienite funkcii ke mora postojano da se raboti ABR.
Cerebelarna ataxia e progresivno nevroloshko zaboluvanje, pri koe zaboleniot gubi ramnoteza i funkcii.yshte povazno e deka cerebralnata ataxia vsushnot ja napaga strukturata na teloto.
Clif zapocna so ABR vo juli 2005. Pred ABR Klif se obiduvashe da se odrzi vo forma i da gi odrzi funkciite so vezbanje, intenzivno vezbanje no ne uspea da si gi povrati funkciite.
Vo tekot na prvite dve godini ABR , Klif se sooci so mnogu usponi i padovi. Prestana da raboti fizikalnata terapija. So ABR Klif se oslobodi od rigidnosta , i izgubi mnogu funkcii koi se baziraa vrz taa rigidnost , funkcii koi bea samo kompenazatorni, a ne vistinski (pravilni, normalni) kako shto e toa kaj zdrava individua.
Na klipot mozete da vidite kako Klint se promenil. So promena na strukturata na liceto i vratot, Klint dobi podobruvanja vo govorot. pocna da zbopruva mnogu pobrzo i porazbirlivo od prethopdno.
Poslednata informacija za Klint, ja dobivme na inforvanata sesija , od 08 Oktomvri 2010.Ni kazaa deka Klint veke i odel.
ABR moze da pomogne i koga stanuva zbor za drugi progresivni zaboluvanja koi go napagaat muskulo-skeletniot sistem. ABR moze da pridonese za stabilizacija na sostojbata i napreduvanje. No sepak ABR ne ja leci bolesta. Zatoa , za da se odrzat dobienite funkcii ke mora postojano da se raboti ABR.
Subscribe to:
Posts (Atom)